اشعار ولی اله بایبوردی

به توفیق از او را بکن اعتنا به تحقیق از او خالقی را ثناخدایی جز او نیست در کائنات هم او را پرستش که باشد خدا

۰ ۴۴

به دور از هراسی یقین حاصلی چو از نقص بیرون بدان کاملیخدا را کلامی است آرام بخش دل آرام با آن کلام ای ولی

۰ ۴۴

با چنان حالی سکون آرامشی علم حاصل از یقین را خواهشیگر چه با دوری زمانی لا ثبوت گاه افزایش زمانی کاهشی

۰ ۴۱

بندگی را رتبه ای باشد دلا برترین انسان که با تقوا نماآن چنان ما بین خلقی زندگی همچو صالح بنده از دنیا رها

۰ ۳۸

گفتمانی بین خالق بنده ای ای بشر خاکی چرا شرمنده ایهر چه در هستی برایت آشکار کن ذخیرت کیسه پر از توشه ای

۰ ۲۹

آدمی را نقص باشد بی شمار اعتنا آن لحظه با علم آشکارای رها از خاک جانب اخروی آخرت اندیش گشتی ماندگار

۰ ۴۸

ناسزا گویی چرا بر روزگار گر مساعد لا برایت ای نگاربی کران نعمت خدایی را نگاه بر تو بخشیده است هر جا آشکار

۰ ۵۰

نزد خلقی هر چه باشد رو فنا آنچه باقی نزد اویی بین ماما که از اویی به جانب او روان از تعلق هر چه هستی خود رها

۰ ۴۳

به شرعی حکم احکامی تمنّا توکّل را چه علت ترک جاناخودی را واگذاری بر خداوند تو را هادی خداوندی به هر جا

۰ ۳۳

چنان زی چو کردی توکّل دلا مرادت حصولی به وفق هر کجابه معصوم حالی به دور از حرام حلالی بجویی توکّل تو را

۰ ۴۱

پسندیده خالق در عالم وجود در آن لحظه ذکری رها چون شهودچو ماهی شوی در محاقی دلا که تحت امر رحمان قیامی قعود

۰ ۴۳

خودشناسی گر حصول حاصل تو را چون که با رتبه علم گردی آشناآن مراحل راه را طی جان من سمت اویی رهنمون از تن جدا

۰ ۳۷

دل بخواهی هر چه گویی ما قبول لطف فرما از قوانین لا عدولای که انسانی مقام اشرف تو را تحت فرمان خالقی قانون نزول

۰ ۴۸

به زیتون روغنی روشن چراغی جهت شرقی و یا غربی چه دانیبشر خاکی صراطی را بپیما صراط هر انبیا با اولیایی

۰ ۴۰

صفت نورش چو مصباحی هویدا به مصباحی علومی راه پیداخوشا آدم که با اندک علومی به جانب آخرت دوری ز دنیا

۰ ۳۳

جدا هرگز ز ایمانی جدا لا تو را رحمی به رحمان راه پیدابشر خاکی تو را خلق آزمونی حقیقت انشعاب از حق تعالا

۰ ۳۴

چو ترس از راهزن کن انزوایی چرا خوفی به ایمان رد بلاییچنان زی بین خلقی همچو گمنام به گمنامی ز بد راهی رهایی

۰ ۴۶

به نادانی گزینی عزلتی را که دور از خلق باشی ای که بیناخدا حاضر که ناظر هر کجایی به دور از انزوا با خلق هر جا

۰ ۳۱

ادایی حق هر صاحب حقی را چه نفسی یا الهی ناس هر جابشر خاکی تو را ما آزمونی به انواعی بلایی گر خطا لا

۰ ۴۶

چو فرّی ایزدی فرضی صداقت عدالت محوری آیت برایتچه کم عادل میان خلقی نمایان به خدمت خلق حکمی را رعایت

۰ ۴۱

چنان زی بین خلقی با صداقت به یک رویی چو خورشیدی که آیتنمایان بین خلقی در حجابی به خدمت کائناتی با سعادت

۰ ۴۵

زبان الکن به نامش شد چو گویا توان کاری به هر جا با سری پاچه بس نعمت فراهم شد در عالم به هر عضوی ز اعضا حمد او را

۰ ۴۸

برایم صدق باشد ای خدا نام که با صدقی رها از دنیوی عامچنان صادق چو صالح بنده ای هان به صدقی وعده را عهدی سرانجام

۰ ۴۸

پلیدی در پلیدی آن زمانی شود افزون به دور از آن جهانیمرا گویند ای خاکی به پا خیز به صدقی کوش دور از ناتوانی

۰ ۴۰