اشعار ولی اله بایبوردی

بگو از حُسن دنیایی که فانی سرایی راستی باشد چو دانیچو تصدیقی بکردی این جهان را تکامل خود ببینی جاودانی

۰ ۳۶

سرا فانی جهان جایی است جانا ز خالق وحی نازل این سرا راهمان جایی که هر یک از ملائک چو هر یک انبیایی سجده آن جا

۰ ۴۱

به گورستان شهرت سر زدی هان گرفتی عبرتی از گور ای جانلحد اجداد را کردی زیارت نهان در زیر خاکی بس عزیزان

۰ ۳۹

به خندق این زمین با آسمانی نگاهی افکنی ادراک هاییبه یک روزی رجب ماهی که روزه میان خود نار حافظ آن خدایی

۰ ۵۶

ز جنّت نهر نوشی جرعه ای را که شیرین از عسل از شیر بیضاگرفتی روزه ای را در رجب ماه برایت جامی از نهری شد اهدا

۰ ۴۰

تو نیکی کن بدان پاداش نیکی به جز نیکی نباشد ای که هیچیبدان اعمال را پاداش هایی چه نیکی بد بدی نیک ای فلانی

۰ ۵۰

خوشا مؤمن به زیور علم ایمان ملبّس گشته ای حق را نمایانحقیقت با ولایت رهنمونی که در خدمت به خلقی تحت فرمان

۰ ۵۴

به اسلامی حفاظت نفس خود را ادایی کن امانت را به هر جاحلالی را بخور دور از حرامی حیا ایمان خود را کن تو احیا

۰ ۶۰

بدان روزی رسد بر خلق هایی ز خلقی بشنوی هویی و هاییبه هر خلقی دهد روزی خداوند نگاهی لا به کم بیشی غذایی

۰ ۴۰

چرا باید مذمّت دیگری را خودی را سرزنش حق را هویداکسی اصلاح خود را در جهانی فراهم توشه انبانی به تقوا

۰ ۴۵۵

چه کم دانا جماعت در میان خلق بدانند قدر نعمت را که هست حقحقیقت این کسان را اعتراضی نباشد ، اعترافی اوست مطلق

۰ ۴۸

خدا رحمت کند بر خلق خاکی تو ای انسان چرا دوری ز پاکیز هر یک طیّباتش بهره ای گیر چرا غمناک خوفی لا چه باکی

۰ ۴۶

شدی تسلیم بر اسلام ای جان یقین حاصل به تسلیم ای که انسانبه تصدیقی کنی چون اعترافی عمل علمی به هر جایی نمایان

۰ ۳۴

نزد عالم علم با ارزش دلا بهتر از الماس از عنصر طلاای امانتدار احیا عدل را علم گر ابزار باشد بین ما

۰ ۵۹

هوشیاری با ادب علمی نما برملا با نیک خُلقی هر کجاهر که را علمی جهت علمی درست خوش به حالش همنشینی با خدا

۰ ۴۹

مرگ خود گویا ز دنیایی رها کالبد خالی به روحی سیر ماتوشه انبانی ذخیرت آن کسی آخرت را یاد چون دور از سرا

۰ ۴۶

سمت اویی سیر ما هر لحظه ای ای رها از خاک خاکی بنده ایگر چه از اویی به اویی بازگشت کالبد خالی بدان لا مرده ای

۰ ۳۸

با سر آغازی تجلی ذوق ها صورتی پیدا به اشکالی نمایاد خالق را کنی آن لحظه ای چون نگاهی افکنی هر سمت را

۰ ۴۰

ذوق را حسّی بنوشی جام را غیر ممکن سیر گردی از شناهمچو ماهی سیر لا از آب هان جام را پر کن بنوشم سیر لا

۰ ۴۹

با علومی آشنا گشتی دلا هادی علم آمد تو را آن رهنماهمچو مصباحی هدایت خلق را در میان تاریک زاری ای رها

۰ ۴۳

منزوی لا عزلتی را اختیار مدت ایامی درون را کشف یاربین خلقی باش با خلقی بجوش از میان جمعی بگیری اعتبار

۰ ۳۵

آخرت را یاد دنیا را رها با خلایق مهربانی هر کجاخُلق نیکو آن کسی را آرزو در میان خلقی به خوش خُلقی نما

۰ ۳۹

گر مرا او را تو را باشد شناخت ما به آیین اتکا دوری ز باختیاد ایامی کنید ای مردمان کیفری باشد چه دل ها در گداخت

۰ ۴۲

قرب خواهی ای رها از دنیوی ترک خود کردی نه دور از اخرویبا امیدی می روی جایی دلا همنشین با آن کسی لا منزوی

۰ ۴۲