اشعار ولی اله بایبوردی

حشمتی را پرده باشد ای رها مایه بی شرمی برون از پرده هاپرده را حافظ کسی شد بین خلق جامه تقوا را به ایمان برملا

۰ ۳۳

صبر بر آزار هر یک آشنا نیک خُلقی را طلب از بد جدایاد ایوبی کنی در بین خلق با تحمل سخت ایامی رها

۰ ۳۷

جلا ده چشم خود را با نگاهی به دیدن روی زیبا یا گیاهیروان آبی ببینی جویباری بباید رخت بندی سیر راهی

۰ ۴۱

از جهان فانی کنی جانا عبور با کدام امید از دنیا تو دورمی روی جایی عملکردی چو لا کیفری بینی که زندان عین گور

۰ ۴۷

بر جهانی بنگری اسباب آن شد مهیّا دست خالی لا بدانآخرت را یاد آور بنگری دست خالی در میان سختی عیان

۰ ۴۰

نبندی دل به دنیا ای فلانی چو بینم در درون خاکی نهانیبه اوّل آخرش بنگر به خوبی به غیر از عبرتی چیزی ندانی

۰ ۵۲

ترازویی بلا ایمان خود را کنی فرضی برابر کفّه پیداچو ایمان آدمی گردد زیادی بلایی با فزونی آشکارا

۰ ۴۵

از ریاست دور چون عُجبی دلا تا فروتن بین خلقی برملاخوش بر احوال آدمی در این جهان با دلی آرام از دنیا رها

۰ ۳۷

باطلی را واگذاری ای فلان گر خیانت بر امانت را عیانبر خیانت متّهم جرمی تو را در امانت هر زمان خائن نه هان

۰ ۴۳

حق را گویی اگر گردی هلاک از خدا پروا کنی ای زنده خاکبا حقیقت می رسی آن جایگاه حق هویدا همچو مهری تابناک

۰ ۴۰

خالقی را حمد گویم علم را همچو بذری در نهادم رشدهاگر چه پایانی ندارد علم او علم ناقص این بشر ، تسلیم لا

۰ ۴۴

پرسشی شد از یقین گویی به ما بشنوی گویم توکّل بر خدابر قضا تسلیم خود را واگذار بین خلقی خدمتی مخلوق را

۰ ۳۹

آن که بشناسد خودی را با خدا همچو ماهی در محاقی برملاگر قضا حکمی قدر را خواستار حکم را تسلیم ما در هر کجا

۰ ۴۸

با تواضع رفعتی گیری دلا دور از جهلی رها از عُجب هادر امان مانی رها از دنیوی با دلی آرام ترکی خاک را

۰ ۵۱

دشت همواری ببینم کشتزار نرم خاکی گر چه سنگی در کناردر فروتن قلب حکمت همچو کشت رشد دارد رو به افزون ای نگار

۰ ۴۲

خوش به حال آن کس که مصلح بین ما با تواضع بین خلقی برملابین خلقی با خلایق زندگی این کسان آنان ترحّم خلق را

۰ ۴۱

این جهان را لحظه ای فرضی دلا یاد دی آینده را از خود رهاحال را بنگر به حالی زندگی دم غنیمت دان ذخیرت توشه را

۰ ۳۱

این جهان چون چشم آبی یک زنی شد ممثّل بر نبی عیسی دمیپرسشی شد چند شوهر کرده ای بیش شوهر کُشته هر یک را همی

۰ ۳۶

آن زمان نزدیک بر هر مؤمنی خلوتی دارد سکوتی ای رهیمؤمنی کم حرف را پر کار بین از منافق مردمی دوری همی

۰ ۴۳

لطف خالق می رسد هر دم به ما عاقلی دوری ز نفسانی هوابا علومی جهل را بیرون ز خود در امان از فقر با ثروت دلا

۰ ۳۱

وحی آمد از خدا داوود را قوم خود را بر حذر کن از خطاگر چه نفسانی هوا را آرزو کنترل نفسی که دوری از هوا

۰ ۳۰

خوش به حالت بهره مند از زندگی تجربت شد عبرتی پایندگیبا سخنور مردمانی آشنا پایبند عهدی خدا را بندگی

۰ ۳۳

لعنت آمد از زمینی آسمان آن کسی را عُجب دارد بین ماآن مقامی ادّعایی بین خلق همچو ابلیسی تکبّر ورز هان

۰ ۳۴

آن کسی باشد خردمند در جهان بار بردارد به حدّی تا توانخوب می دانی درازی آرزو خُلق نیکو را کند بد هر زمان

۰ ۴۰