گر چه راضی بر قضا گشتیم ما اهل عرفان را زیارت هر کجادم غنیمت عزلتی را اختیار با هم اویی ما هم اویی را ثنا

۰ ۳۶

قربان همان کسی عصا را به سخنشامی نفری مدینه آورد به فنسی مسئله را جواب هر چند هزارآگاه ز نیّتی که باید رفتن

۰ ۶۰

کلیدی را طلب رفع حاجتی را عبادت آن کمالی را پذیراتو را بس رتبه ای باشد منازل به فقهی منزلی را طی جانا

۰ ۴۱

حلالی کسب داری سود پر جود ز دنیا بهره ای گیری تو را سودز اسرافی کنی دوری به هر آن به کفرانی رود نعمت ز کف زود

۰ ۳۶

چرا تلقین کنی جانا فقیری به طول ایام عمرت فکر روزیچنین گر می شوی بیمار جانا بخیلی می شوی هر دم حریصی

۰ ۳۷

گذر ایام خود را کن نگاهی دمی خلوت کنی دور از گناهیکه با خالق کنی جانا مناجات ز دنیایی رها با توشه راهی

۰ ۵۲

چو غالب بر حقی ، ناحق جانا گمان خوبی میان خلقی روا لامگر درکی کند شخصی گناهی بیان با حُسن نیکی در میان ما

۰ ۵۲

از گناهی دور باید آدمی نهی از آن گشته است حکمی ای رهیما به احکامی رعایت حکم را بین خلقی تحت فرمان خالقی

۰ ۴۱

حشمتی را پرده باشد ای رها مایه بی شرمی برون از پرده هاپرده را حافظ کسی شد بین خلق جامه تقوا را به ایمان برملا

۰ ۳۳

صبر بر آزار هر یک آشنا نیک خُلقی را طلب از بد جدایاد ایوبی کنی در بین خلق با تحمل سخت ایامی رها

۰ ۳۷

جلا ده چشم خود را با نگاهی به دیدن روی زیبا یا گیاهیروان آبی ببینی جویباری بباید رخت بندی سیر راهی

۰ ۴۱

از جهان فانی کنی جانا عبور با کدام امید از دنیا تو دورمی روی جایی عملکردی چو لا کیفری بینی که زندان عین گور

۰ ۴۶

بر جهانی بنگری اسباب آن شد مهیّا دست خالی لا بدانآخرت را یاد آور بنگری دست خالی در میان سختی عیان

۰ ۴۰

نبندی دل به دنیا ای فلانی چو بینم در درون خاکی نهانیبه اوّل آخرش بنگر به خوبی به غیر از عبرتی چیزی ندانی

۰ ۵۲

ترازویی بلا ایمان خود را کنی فرضی برابر کفّه پیداچو ایمان آدمی گردد زیادی بلایی با فزونی آشکارا

۰ ۴۵

از ریاست دور چون عُجبی دلا تا فروتن بین خلقی برملاخوش بر احوال آدمی در این جهان با دلی آرام از دنیا رها

۰ ۳۷

باطلی را واگذاری ای فلان گر خیانت بر امانت را عیانبر خیانت متّهم جرمی تو را در امانت هر زمان خائن نه هان

۰ ۴۳

حق را گویی اگر گردی هلاک از خدا پروا کنی ای زنده خاکبا حقیقت می رسی آن جایگاه حق هویدا همچو مهری تابناک

۰ ۴۰

خالقی را حمد گویم علم را همچو بذری در نهادم رشدهاگر چه پایانی ندارد علم او علم ناقص این بشر ، تسلیم لا

۰ ۴۴

پرسشی شد از یقین گویی به ما بشنوی گویم توکّل بر خدابر قضا تسلیم خود را واگذار بین خلقی خدمتی مخلوق را

۰ ۳۹

آن که بشناسد خودی را با خدا همچو ماهی در محاقی برملاگر قضا حکمی قدر را خواستار حکم را تسلیم ما در هر کجا

۰ ۴۸

با تواضع رفعتی گیری دلا دور از جهلی رها از عُجب هادر امان مانی رها از دنیوی با دلی آرام ترکی خاک را

۰ ۵۱

دشت همواری ببینم کشتزار نرم خاکی گر چه سنگی در کناردر فروتن قلب حکمت همچو کشت رشد دارد رو به افزون ای نگار

۰ ۴۲

خوش به حال آن کس که مصلح بین ما با تواضع بین خلقی برملابین خلقی با خلایق زندگی این کسان آنان ترحّم خلق را

۰ ۴۱