گر چه نالان آدمی رنجیده حال
در جهانی از ولی بشنو مقال
فارغ از خد خال گردی ای رهی
جلوه زیبایی طبیعت لا زوال
حق شناسی علّتی دارد درود
با سلامی کامل آید این وصال
سیل بنیان کن ببینی ای بشر
عبرتی گیری چه علّت این وبال
در گرو مرگی تمامی کائنات
مرگ چون آید چه رستم یا که زال
سن و سالی را رها ای عقلمند
بار دانش آن کسی را گشت لال
با توهّم گر جدالی بین خلق
واقعیت گفتمانی لا محال
این قَدَر فهمی که دنیا دارها
دنیوی را کیسه کردند با جدال
وهم تا کی مانده در وهمی شدیم
عاقبت خیری ندیدم جز خیال
هر چه را باطن به ظاهر دیدنی
گر چنین باشد تویی صاحب کمال
گر چه کاذب شغل هایی برملا
با کدامین حکم گردد این حلال
شاعران گنجینه داران سخن
بین آنان اختلافی لا چه قال
همچو نیلی آسمانی قلب پاک
همچو نیلی رود بینی با زُلال
ما به آزادی درون آزادگی
افتخاری ای بشر دوری ز مال
نکته سنجان در جهانی نو پدید
عاری از عیبی چه علّت بی خیال
اکتفایی ما به توفیقی عمل
منتظر آن نازنین دهری که آل
وبلاگ اشعار ولی اله بایبوردی
