به معراج شب چون که سیر آسمان
نمایان برایم بهشتی همان
چو دیدم بزرگ اربعی نهرها
روان از عسل شیر خمر آب را
به جبرئیل گفتم برایم بگو
که منبع همین آب هایی نکو
کجا باشدش می رود تا کجا
روان سمت کوثر همین نهرها
نمی دانمش منبعش از کجا
بپرس از خدایت بگوید تو را
ندایی نبی داد او را صدا
فرستاد پیکی برایش خدا
سلامی چنین عرض ای مصطفا
فرو چشم را روی هم تا گشا
درختی بدیدم نما قبّه ای
ز دُر ابیضی قبّه ای جلوه ای
به بابی طلا سرخ قبّه نما
درش قفل خورده ز جانب خدا
که سرچشمه هر یک نهوری دلا
از این قبّه جاری روانی نما
چو من خواستم دور از قبّه ای
همان پیک گفتش مرا ای نبی
چه علت نه داخل درون قبّه ای
چسان وارد ای پیک قفلی همی
به نزدم کلیدی نباشد دلا
بخوان نام بسم اللهی تا گشا
چو خواندم گشا باب شد تا ورود
درون قبّه داخل ز هر جا درود
از آن کاخ جاری به اربع مکان
همان اربعی نهرهایی روان
مکان اربعی کاخ شد پایه ای
به هر پایه بسم اللهی حک همی
ز میم آن روان نهر آبی دلا
ز ها اللهی نهر شیری نما
شرابی ز رحمان میمی روان
ز میمی رحیمی عسل نهر هان
چنین فهم شد اربعی نهرها
ز بسم اللهی شد روان هر کجا
ز ارباب رب شد ندا ای نبی
هر آن کس به اخلاص از امّتی
همین اسم را یاد ذاکر دلا
برایش دهیم آب هر چشمه را
وبلاگ اشعار ولی اله بایبوردی
