وبلاگ اشعار ولی اله بایبوردی

» جان من رحمت ز خالق می رسد بر انبیا

عارفان گفتند یاران راه ها منجر خدا

لطف خالق هر زمانی آشکا را بین ما

درب بابی رویمان شد باز کاری کن دلا

با عدد انفس خلایق هست کن او را ثنا

عید ما آن روز باشد از تعلق جیفه ها

تا رها از این سرایی سمت آن باقی سرا

هر کسی باید شناسایی کند خود را دلا

چون شناسایی خودی را با خدایش آشنا

وعده از خالق رسد بر انبیا هر یک نبی

هر یکی را وحی بشماری محمد با نُبی

جان من رحمت ز خالق می رسد بر انبیا

علم هر یک انبیا شد رهنما بر هر که را

خالقت را حمد گویی در الهی بارگاه

نا امید از درگهی لا پاک گردی از گناه

آدمی را درک باشد ظرف علمی خواستار

تا اوامر یا نواهی را میان خلق آشکار

کی بشر آگاه سازی چون خودی آگاه لا

خود شناسی باید اول بین خلقی رهنما

شکر یزدان هر وجودی خالقی را در ثنا

هر کجا باشند پیدا یا که پنهان ذکرها

آری ای انسان خدا را ذکر گویند کائنات

گر زمینی آسمانی هر وجودی در حیات

با رها از عشق یادی کن ز معشوقی دلا

همچو مجنون یا که فرهادی چه شیرین دل ربا

۰ نظر / ۶۳ بازدید