وبلاگ اشعار ولی اله بایبوردی

» سی مرغ به یاد آور سیمرغ شدند اوتاد

هر چند که جانا هان افسوس امل قصری

بر پاست به ویرانی بنیاد شدش سستی

هر جلوه حیاتی موت ای ساقی سیمین رو

پر کن قدحی را تا نوشیم چه بس نیکو

با یاد فراقی خوش با وصل دلا شادی

هر جلوه حیات ای جان ایام رسد فوتی

عزمی بکنی جزمی در این کره ای از خاک

از رنگ تعلق ها هر جیفه بری دل پاک

هر دم به تو ای عارف از غیب ندا آید

هر جا که کنی منزل گویا که صفا آید

با غیب بشارت را پیغام دهد بر ما

هر جا که تو باشی هان منزلگه ما آن جا

هر چند نشیمن ما در کنج خراب آباد

سی مرغ به یاد آور سیمرغ شدند اوتاد

هر چند که در پستی عزلت کده این هستی

ایام گذر جانا فارغ ز جهان پستی

هر دم به نوا خوانی چون بلبل در بستان

بشنو سخنی از ما فارغ ز جهان ای جان

از یاد مبر پندم غالب بشوی بر غم

از پیر به یاد آمد این پند به دور از هم

علت چه بباشد هان لبخند بزن جانا

ظاهر بکنی باطن سیمای وجودت را

گر ناله کند بی دل چون بلبل بستانی

فارغ ز چمن گل ها فریاد که امدادی

بر عشق معارف ما حاسد تو چرا ای جان

دانی که حسود ای دل رنجور میان خویشان

پرواز به آن جانب ای دوست بیا با ما

با خلوتیان صحبت فارغ ز جهان دنیا

۰ نظر / ۵۹ بازدید