شبی داوود با خود فکر شاید
که امشب را عبادت کرد باید
که تا صبح عمر خود را در عبادت
به سر بردش به خواندن طبق عادت
به خود بالید حمدی گفت خدا را
شبی را در تهجد ذکر گفتا
ندا دادش وزغ از زیر سنگی
ببالی بر عبادت هان نه لنگی
به یک شب راز گفتی با خدایت
چهل سالی بگویم ذکر آیت
کنار تخته سنگی گویم ای دل
که مشغول عبادت بوده در گل
میان روزی بگویم ذکر الفی
خدا را ذکر تسبیحی و حمدی
که هر تسبیح باشد هان سه الفی
خدا را ذکر گویم ذکر حمدی
چو در آب ام صدای مرغ احساس
که مرغی طالب قوت است ای ناس
به روی آب آیم تا مرا صید
که با خوردی به سیری تا کند عید
چنان مشغول باشم ذکر گویان
شبان روزی به درگاهش چه گریان
نه خوراکی خورم نه آب داوود
به قُوتی قانع آیم باشدم سود
کلامی از زبان جاری به هر جا
خدا را ذکر گویم ای هویدا
وبلاگ اشعار ولی اله بایبوردی
